STOF INKOPEN IN ITALIË, DAT IS GEEN STRAF TOCH?!

Italiaanse stofTijd voor nieuwe Italiaanse stof.

Eerst naar Prato, het textiel walhalla van Italië. Dan door naar Bologna. Dat ligt maar 45 trein-minuten van Prato vandaan. Bologna heeft een prachtig historisch centrum en heeft een van de oudste universiteiten ter wereld. Hoewel de taxi chauffeur daar twijfels over had want het staat namelijk nergens opgeschreven. Duizenden studenten wonen er in Bologna. Er zijn bijna geen toeristen ondanks de indrukwekkende Piazza Maggiori, omringd door vier palazzo’s en een prachtige basiliek.
Sinds ik groot voorstander ben van de combinatie business en fun, lijkt Bologna me niet de meest vreselijke plek om naar toe te gaan.

Maar een dagje doorbrengen in een magazijn met rollen stof opgestapeld tot aan het plafond, is ook geen straf. Je gaat er alleen wel van mijmeren.
Tussen de Italiaanse stoffen zit ik opeens in een Trip Down Memory Lane.

Italië. Vakantie land sinds mijn jeugd. 
Elk jaar werd de crèmekleurige Mercedes van mijn vader volgepakt alsof we in de transport business zaten, tenten in de achterbak (voor ons), caravan achter de auto (voor mijn ouders), en hop daar gingen we. Naar Lago di Bolsena, in het hart van Italië, net boven Rome.
Mijn zusje tussen mijn broertje en mij in, want er loerde altijd gevaar dat hij en ik een fysieke oorlog zouden beginnen als we naast elkaar zaten. Een hele kleine aanleiding was al genoeg voor een enorme explosie waarbij we elkaar rechtstreeks op de kop sloegen.

Mijn ouders vertelde ons dan, net als alle jaren daarvoor, dat dit de allerlaatste keer was dat ze met ons op vakantie gingen.
Maar de hete, nooit eindigende rit was heel snel vergeten als we eindelijk aankwamen bij het meer.
Het koele blauwe water, zwart strand van hele kleine lavasteentjes, de stoffige, groene olijfbomen, de geur van leer op de grote markt waar we altijd twée paar schoenen mochten uitzoeken.
Pasta Rigatoni con melanzana e caprino. Pollo alla cacciatora.

En een paar jaar later, ene Marcello. Met bruine ogen, fluwelen stem ‘ciao bella’ (waarvan ik in eerste instantie dacht dat het de afkorting van Elisabeth was) en helaas ook fluwelen leugens.
Mijn zusje vond hem een oude knar, hij was 24.

Maar Bologna is geen romantisch uitje.
En we hebben geen tijd om reisjes naar het verleden te maken. Geen trip down Memory Lane voor mij.
Er is werk aan de winkel. Er moet Italiaanse stof ingekocht worden.