KOBALTBLAUW, BLAUWER DAN DIT KUN JE HET EIGENLIJK NIET KRIJGEN

kobaltblauw monet happyskirtt

Kobaltblauw, de benaming voor die stralende, diepblauwe kleur, komt oorspronkelijk van het Duitse ‘kobold’. Een kobold was een zeer kwaadaardige kabouter die diep onder de grond leefde en die het gemunt had op mensen. Ver voor de jaartelling zocht de mens al bruikbare metalen en steensoorten om er van alles van te maken, potten, gereedschap, sieraden. Een mooi, heel goed te gebruiken metaal was zilver. Zilver kon je gemakkelijk omsmelten en het glansde ook nog prachtig, extra mooi voor een oorbel of een broche. Nu bestaan er meer metalen die er zilverachtig uitzien, dus een vergissing zat in een klein hoekje. En dat is precies wat er gebeurde bij de delfstof die later kobalterts werd genoemd. Bij het versmelten van dit metaal, kwamen er giftige stoffen vrij waardoor de schatgravers doodziek werden. En dat was, zo dachten ze, de schuld van de kobolds, die foute kabouters die stiekem het zilver uit de grond haalden en het vervingen voor een iets dat er op leek en waar je dus heel ziek van werd. Kobold-opzet om de mens te treiteren. En zo werd de naam kobalt geboren. De werkelijke verklaring voor de vergiftiging werd natuurlijk later ontdekt. Bij verwarming van kobalterts komt arseenoxide vrij. Een zeer gevaarlijk zwaar gif waar je letterlijk doodziek van wordt.
Al in de oudheid werden, vooral in China, kobalt houdende mineralen gebruikt om glas en keramiek te kleuren. Het blauwe glas werd ook, fijn gemalen tot poeder, gebruikt als grondstof voor verf. Vooral de negentiende eeuwse impressionisten gebruikten de helderblauwe kleur graag. Een kenmerk van kobalt is namelijk dat het kleurecht is en dus niet verandert onder invloed van licht. In de mode wordt het nog altijd veel gebruikt, ook als het niet direct de grote seizoenstrend is. Kobaltblauw is namelijk de meest stralende kleur blauw die er is. Denk aan Maxima in de prachtige jurk van Jan Taminiau bij de kroning. Kobaltblauw.
Koninklijker en blauwer dan dit kun je het bijna niet krijgen.
Op de foto: happyskirtt Monroe Royal Blue en Claude Monet’s Blue Waterlilies (1916 – 1919).