DE SLECHTE REPUTATIE VAN POLYESTER ZIT ER HEEL DIEP IN, BIJ ONS ALLEMAAL

Mijn (lieve, lieve) grootmoeder was een Dame. Altijd gekleed alsof de koningin langs kon komen voor een onverwacht kopje thee. Onmogelijk om haar te betrappen in een slonzig huispak, hangend op de bank voor de televisie. Nee, onberispelijk gekapt, schoenen die altijd klopten met de tas, diamanten broche op z’ n plek.

Maar: als ze een aanval kreeg, veranderde ze van Jekyll in Hyde.

De Singer naaimachine werd dan bam op de grote, ovalen eettafel gedropt. Beng, ging de voet op het pedaal onder de tafel. Binnen een paar minuten transformeerde ze de indrukwekkende eetkamer in een werkplaats. Overal stoffen, patronen, scharen, naalden (soms tussen haar lippen), bril op het puntje van haar neus. En de tovenarij begon. Zijde en organza veranderden in een trouwjurk voor het jongste zusje van mijn moeder (mijn grootmoeder heeft de trouwjurken van al haar dochters en schoondochters gemaakt). Een lap tweed transformeerde in een winterjas (met een kraag van vossenbont, sorry).

Rrrrrrrrrrrrr, was de eentonige muziek waar wij dagenlang naar luisterden.

Silk satin, organza. The wedding gown and bridesmaids dresses were made by my grandmother. On the picture: my parents, the wedding couple, behind them my uncle Alexander and aunt Jeanne, in front my auntie Pauline and uncle Ron.

Zijde, satijn, organza. Mijn grootmoeder maakte niet alleen voor al haar dochters (en schoondochters) de trouwjurk maar ook de jurken van de bruidsmeisjes. Op de foto: mijn ouders, het bruidspaar. Achter hen mijn oom Alexander en tante Jeanne, vooraan de bloemenkinderen, mijn tante Pauline en oom Ron.

In December was de deur van de eetkamer dicht en werd er zacht gelachen en gepraat. Ik kon niet controleren wat er aan de hand was, want ik mocht niet naar binnen. Maar ik wist precies waarom niet. Oma maakte mijn nieuwe Verjaardagsjurk. En mijn verjaardagsjurk was niet zomaar een verjaardagsjurk, het was een Kerst Verjaardagsjurk.

Negen jaar oud, ik was net wakker, geluiden uit de grote keuken, de geur van amandelbrood en dennentakken, en daar hing hij. DE JURK. Donkerrood, kleine knoopjes aan de voorkant, mijn prachtige verjaardagsjurk. Ik wurmde mezelf erin, en toen gebeurde het.

Het voelde alsof ik een STEKELVARKEN had aangetrokken.

Stijf als een standbeeld, met overal kippenvel, negen jaar oud, ontmoette ik mijn vijand voor het leven. Stof die prikt. Het werd zelfs een familie woord. Kriebelstof.

Maar in de tropen doemde er een nieuwe vijand op. Deze vijand heette polyester. Polyester groeide duidelijk niet aan een boom, zag ik aan het gezicht van mijn moeder. Erger nog, je diende deze kunstmatige, synthetische, onplezierige bedekking ten allen tijde te vermijden.

De slechte reputatie van polyester zit diep in ons bewustzijn. Als er een badinerende opmerking gemaakt moet worden over een te glimmend bloesje, dan wordt er heel vaak polyester voorgezet. Een polyester bloesje, iets dat het midden houdt tussen plastic en flink veel transpireren.

Maar ongemerkt is er inmiddels veel veranderd. Dit las ik laatst in de Engelse Elle:Los van technische innovaties (denk aan de panty!) in al die jaren achter ons, is ook het productie proces van synthetische materialen aanzienlijk verbeterd. Een zwijgende revolutie heeft plaats gevonden achter onze ruggen om. Vorige herfst vond de eerste P&G Future Fabric Event plaats in Milaan, in samenwerking met ’s werelds grootste stoffen beurs  de Premiere Vision. De Britse designer Giles Deacon presenteerde daar zijn capsule collectie, die voor 100% gemaakt was uit onnatuurlijke materialen. Avond jurk, cocktail jurken, draperieën, bloemen applicaties. Allemaal gemaakt van synthetische stoffen. Deacon is niet de enige die geïnteresseerd is in Toekomstige Stoffen. Steeds meer grote designers ontdekken de voordelen en mogelijkheden van synthetische stoffen. Ze noemen deze nieuwe stoffen high tech.

En dat klinkt stukken beter dan polyester, dat vind ik ook. 

Ik vind dat er anno 2014 een Officiële Herziening moet komen van de wijdverbreide angst voor de synthetische vijand. De nieuwe polyesters hebben niets gemeen met de ‘oude’ onprettige polyesters. Dat dit echt zo is heb ik zelf kunnen constateren.

En wow, je kunt je ‘duchesse zijde’ gewoon in de wasmachine stoppen, dat is ook heel prettig. En er is meer goed nieuws. Mijn stekelvarken heeft intussen ook het toneel verlaten, want high techstof kriebelt niet.

In een klap twee vijanden verslagen.

April 2014