KOBALTBLAUW, BLAUWER DAN DIT KUN JE HET EIGENLIJK NIET KRIJGEN

kobaltblauw monet happyskirtt

Kobaltblauw, de benaming voor die stralende, diepblauwe kleur, komt oorspronkelijk van het Duitse ‘kobold’. Een kobold was een zeer kwaadaardige kabouter die diep onder de grond leefde en die het gemunt had op mensen. Ver voor de jaartelling zocht de mens al bruikbare metalen en steensoorten om er van alles van te maken, potten, gereedschap, sieraden. Een mooi, heel goed te gebruiken metaal was zilver. Zilver kon je gemakkelijk omsmelten en het glansde ook nog prachtig, extra mooi voor een oorbel of een broche. Nu bestaan er meer metalen die er zilverachtig uitzien, dus een vergissing zat in een klein hoekje. En dat is precies wat er gebeurde bij de delfstof die later kobalterts werd genoemd. Bij het versmelten van dit metaal, kwamen er giftige stoffen vrij waardoor de schatgravers doodziek werden. En dat was, zo dachten ze, de schuld van de kobolds, die foute kabouters die stiekem het zilver uit de grond haalden en het vervingen voor een iets dat er op leek en waar je dus heel ziek van werd. Kobold-opzet om de mens te treiteren. En zo werd de naam kobalt geboren. De werkelijke verklaring voor de vergiftiging werd natuurlijk later ontdekt. Bij verwarming van kobalterts komt arseenoxide vrij. Een zeer gevaarlijk zwaar gif waar je letterlijk doodziek van wordt.
Al in de oudheid werden, vooral in China, kobalt houdende mineralen gebruikt om glas en keramiek te kleuren. Het blauwe glas werd ook, fijn gemalen tot poeder, gebruikt als grondstof voor verf. Vooral de negentiende eeuwse impressionisten gebruikten de helderblauwe kleur graag. Een kenmerk van kobalt is namelijk dat het kleurecht is en dus niet verandert onder invloed van licht. In de mode wordt het nog altijd veel gebruikt, ook als het niet direct de grote seizoenstrend is. Kobaltblauw is namelijk de meest stralende kleur blauw die er is. Denk aan Maxima in de prachtige jurk van Jan Taminiau bij de kroning. Kobaltblauw.
Koninklijker en blauwer dan dit kun je het bijna niet krijgen.
Op de foto: happyskirtt Monroe Royal Blue en Claude Monet’s Blue Waterlilies (1916 – 1919).

VALENTIJN, DE BISSCHOP DIE STIEKEM JONGE PAARTJES TROUWDE

Over wie Valentijn precies was, zijn verschillende verhalen in omloop maar het meest aannemelijk is dat het gaat om bisschop Valentinus van Terni. Valentinus werd in de derde eeuw na Christus geboren in de buurt van Rome. Hij bekeerde zich tot het christendom, werd priester en later benoemd tot bisschop. Het was in de tijd van Claudius II, een machtige keizer die de touwtjes strak in handen hield. Deze keizer beschikte over een groot leger dat ervoor moest zorgen dat hij aan de macht bleef. De soldaten in het leger werden aan strenge regels onderworpen.
Een ervan was dat er niet mocht worden getrouwd.
Je zou maar eens afgeleid worden van je taak: de keizer op z’n troon houden. Maar op een dag, zo wil de legende, kreeg bisschop Valentius bezoek van een soldaat en een vrouw. De twee jonge mensen wilden in de echt verbonden worden.

Bisschop Valentijn

Er is niks op tegen om op Valentijn jezelf een cadeautje te geven.

De bisschop vond de liefde belangrijker dan de wetten van de keizer en deed wat er van hem gevraagd werd.
Hij huwde het jonge paar. Dit ging al gauw als een vuurtje rond. En steeds meer stelletjes meldden zich bij de bisschop om te trouwen.
Uiteindelijk werd het de bisschop fataal. Hij werd gearresteerd en ter dood veroordeeld.
In de gevangenis kwam er een bewaarder naar hem toe die vertelde over zijn blinde dochter. Hij vroeg of de bisschop haar kon genezen maar dat kon de bisschop helaas niet. Hij zorgde nog wel voor een medicijn maar ook dat hielp niet.
Op 14 februari werd bisschop Valentinus onthoofd zoals de keizer had bepaald.
Op diezelfde dag kreeg het blinde meisje een brief. Ze wist niet van wie de brief kwam, maar toen ze hem openmaakte viel er een gele bloem uit. Ze pakte de bloem op en kon weer zien. Ze kon dus ook zelf lezen wie de afzender was. Valentinus had haar de brief gestuurd.
Of het nu waar is of niet (ik denk persoonlijk van niet-:), het verhaal blijft een mooie verklaring van Valentijnsdag. Overigens begon de traditie pas in de negentiende eeuw echte vormen aan te nemen, in Engeland trouwens.
In de Victoriaanse tijd vierde kuisheid hoogtij en je gloedvolle liefdesverklaring kon je maar beter voor je houden.
Dus deed je dat anoniem op een kaartje. En zo begon de opmars van Valentijn. Rond 1840 namen de Engelsen het fenomeen mee naar Amerika en in 1847 vond de eerste massaproductie van Valentijnskaarten plaats. In Amerika groeide het uit tot een belangrijke feestdag, ook voor de commercie natuurlijk. De chocoladefabrikanten, juweliers en bloemisten niet te vergeten, zien hun omzet die dag met sprongen omhoog gaan. Inmiddels is Valentijn de oceaan overgestoken en ook bij ons binnengewaaid.
En daar is niets op tegen, want het is altijd leuk om een cadeautje te krijgen (of jezelf er eentje te geven!) zo halverwege februari. Toch de saaiste maand van het jaar.

DE PENCILROK WORDT EEN HOT ITEM DEZE ZOMER, LEES IK NET

Zomertrend nummer 1 lees ik net, wordt (leuk!) de pencilrok. Dat de rok trend wordt is op zich al een wonder, want als er één stiefkindje rondloopt in de modewereld dan is dat wel de rok. Ik heb nooit begrepen waarom de rok sluistuk is van een heel ontwerp programma. Te ingewikkeld, te saai, te weinig eer aan te behalen. Geen idee.
Gelukkig hebben we happyskirtt -:).
Onze pencil is natuurlijk de Hepburn, met of zonder plooitjes, gewoon een mooie slanke rok die nooit te strak mag zitten trouwens want dan krijg je ribbels rondom je middel.

Groot fan van de pencilrok zijn Michele Obama en Meghan Markle, de aanstaande bruid van Prins Harry.
En nu dus ook Prada en Gucci en straks Zara en H&M. Want zo werkt het, als de ‘dure jongens’ er mee beginnen dan volgen de grote winkelmerken alras.
Happyskirtt houdt van klassiekers zoals we weten en doet in principe niet mee aan trends (kleuren daargelaten). Maar nu met de Hepburn, onze pencil, zitten we plotseling in de trendsfeer. Grappig.

Trends komen en trends gaan. Bij happyskirtt doen we gelukkig niet aan trends. Onze pencilrok, de Hepburn is gewoon een van de vier modellen. Een echte klassieker.

Hoewel het model al sinds halverwege de vorige eeuw bestaat en dus beslist geen nieuwigheidje is.
De eerste pencilrok werd in 1954 ontworpen door Christian Dior als onderdeel van zijn zogeheten H-lijn collectie. Dior gebruikte, slim, letters om het silhouet van zijn nieuwe collecties duidelijk te maken. De A-lijn kennen we allemaal, ooit bedacht door hem en nog altijd in gebruik als het gaat om gerende rokken (de Kennedy van happyskirtt bijvoorbeeld, een echte A-lijnrok).

Pencilrok wordt trend deze zomer

Chrisian Dior, de ‘vader’ van de pencilrok. In 1954 ontwierp hij de eerste pencilrok voor zijn H-lijn collectie.

Met de letter H refereerde Dior aan een recht silhouet, het antwoord op de New Look waar hij na de oorlog beroemd mee geworden was. Smalle, ingesnoerde tailles boven wijde cirkelrokken met petticoat. De populariteit van de New Look was het antwoord op de oorlogsjaren en had natuurlijk alles te maken met de ‘booming’ economie van na de Tweede Wereldoorlog.
Het idee dat je nu meters en meters stof kon stoppen in een jurk en je er als een soort prinses bij kon lopen.

Een meer verborgen reden was: de kleding leende zich niet echt om buitenshuis met je petticoatje achter een bureau te gaan zitten of in een fabriek te gaan werken.
Zoals noodgedwongen gebeurde in de oorlog, bij gebrek aan mannen. Ook de mode gaf het signaal af dat vrouwen zich weer thuis op het aanrecht dienden te richten. Maar het tij liet zich niet keren. Vrouwen togen buitenshuis aan het werk en de ruisende rokken rond de benen werden door Dior himself naar het verleden verbannen. Hij voelde de tijdgeest enorm goed aan en zijn directe antwoord op de snel veranderende wereld van de vrouw was: de pencilrok. (Zie ook de voorloper van de pencilrok: de hobble skirt)

VASTGEBONDEN MET EEN TOUW ROND DE ENKELS: DE VOORLOPER VAN DE PENCILROK

De hobble skirt geldt als de voorloper van de pencilrok. In 1908 vroegen de gebroeders Wright (de uitvinders van het vliegtuig) een vriendin of ze mee wilde vliegen als eerste vrouwelijke luchtpassagier. Omdat ze bang waren dat haar rok in de propellor geblazen zou worden, bonden ze een touw rond de rok bij haar enkels. Foto’s van de historische vlucht werden over de hele wereld in tijdschriften en kranten gepubliceerd, er werden zelfs ansichtkaarten van gedrukt. Het duurde niet lang of de vastgebonden rok werd geadopteerd door Parijse ontwerpers. De rok werd ‘hobble skirt’ genoemd, hobble stond synoniem voor: zo nauw dat je er bijna niet in bewegen kunt. Je kon er ook alleen in lopen met kleine stappen en elegant wiegende heupen. Dat is met de huidige pencilrokken wel anders natuurlijk…