SPIJKERROK JA. SPIJKERBROEK NEE (ECHT NIET)

Mijn vader was militair. En een kenmerk van een militair is dat er een uniform gedragen wordt. Ik kende mijn vader nauwelijks zonder. Het legergroene uniform was er voor zijn dagelijkse werk. De kaki-kleurige voor de oefeningen in Frankrijk (waarom Frankrijk?? Geen idee). De indrukwekkende donkerblauwe met sabel en onderscheidingen op de borst voor belangrijke officiële gelegenheden. In de tropen was zijn uniform knisperend wit, de broek kort, en heel soms werd het ingeruild voor die speciale zandkleurige. (Het heeft even geduurd voordat ik begreep dat niet alle papa’s uniformen droegen en in het leger werkten).

The impressive dark blue with the row of honors was for important official occasions. Not on the picture: the saber at the hip.

Mijn vader, met mijn moeder, in zijn indrukwekkende donkerblauwe uniform voor officiële gelegenheden.

Maar, en nu komt het: op het moment dat hij thuiskwam en over de drempel stapte, begon hij zich zelf uit te kleden. Eerst de pet, met een slinger op het rek boven de kapstok, dan het jasje en de das terwijl hij intussen naar boven liep, in de slaapkamer snel gevolgd door broek, sokken, schoenen.

En hij kwam naar beneden in zijn krakpak. Een woord dat hij zelf verzonnen had. 

Als mijn vader in zijn kaki aan het ontbijt zat hoefde niemand ons uit te leggen dat hij voor de rest van de week weg zou zijn naar Frankrijk. Krakpak aan het ontbijt, zeker weten dat hij een vrije dag had.

Denk niet dat zijn krakpak een slordig versleten samenraapseltje was.

Het was zijn spijkerbroek!

Donkerblauw, stijve rechte pijpen, metalen knoop. Maar hoe dan ook een spijkerbroek, best hip voor die tijd.

Het woord krakpak werd een familiewoord. De gewoonte om na het werk andere kleren aan te doen, een ritueel.

Bel ’s avonds bij me aan en je zult me betrappen op mijn hoogstpersoonlijke, eigen krakpak. En omdat ik nooit jeans draag, mag je best de conclusie trekken dat mijn krakpak heel wat minder modieus is dan die van mijn vader toen.

Ik ben hoogstwaarschijnlijk de enige persoon op de hele wereld die niet overweg kan met jeans. Ik hou van het blauw, de denim stof, raw, stonewashed, wat dan ook, maar ik hou er niet van als er een broek van gemaakt is. Stop het nou toch in een rok jongens! Zoals happyskirtt heeft gedaan met de Hepburn, Kelly en Monroe. Prachtige Italiaanse denim!

Maar ik ben natuurlijk een rokjes liefhebber.

Overigens zul je me ook nooit in de army-trend tegenkomen.